أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِى الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَدَارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا أَفَلا تَعْقِلُونَ يعنى : اى پيامبر ، آيا آنها يعنى مشركان و مخالفان دعوتت ، در روى اين زمين سير نكرده‌اند تا بنگرند سرانجام كسانى كه پيش از آنها بودند چگونه بود ؟ يعنى عاقبت كفارى كه دعوت پيامبران خود را نپذيرفتند و با آنها به ستيزه برخاستند مانند قوم نوح و هود و صالح و لوط و موسى عليهم السلام كه به بدترين عذاب‌هاى الهى گرفتار گشتند . و بىترديد ، خانهء آخرت براى كسانى كه تقوا ورزيدند نيكوتر و بهتر است ؛ به آنها بگو : آيا نمىانديشيد ؟ ! حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَن نَّشَاءُ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ « 110 » لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِاولِي الْأَلْبَابِ مَا كَانَ حَدِيثاً يُفْتَرَى وَلكِن تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيلَ كُلِّ شَيءٍ وَهُدىً وَرَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ « 111 » لغت و اعراب : حتى إذا متعلق است به فعل مقدّرِ مفهومِ از كلام ، به تقدير « اولئك الكفّار امهلوا حتّى » . استيأس : نوميد شد يا در شُرف نوميدى قرار گرفت . ظَنّوا فاعلش مؤمنان به انبياست . « 1 » بأس : عذاب . قصَّ الخبرَ - از باب نَصَر - : بازگو كرد آن را ، و قصص مصدر به معناى مفعول است يعنى بازگو شده ، و به لحاظ اطلاقش مرادف قِصص - به كسر - مىشود ، و ضمير جمع قصصهم راجع است به رُسُل يا به يوسف و خويشانش . ما كان يعنى

--> ( 1 ) . احتمال ديگر اين كه فاعل ظنّوا كافران و طاغيان باشد و بنابراين ترجمه آيه اين است .